Nadlewki, zadziory i deformacje formowania rzadko mają jeden stały kształt czy rozmiar — różnią się między partiami, narzędziami formującymi i nawet pojedynczymi cyklami. To właśnie ten typ nieregularności sprawia, że proste podejścia oparte na progowaniu czy dopasowaniu wzorca zawodzą tam, gdzie model wytrenowany na reprezentatywnych przykładach radzi sobie lepiej.
W tym scenariuszu szczególnie ważna jest różnorodność danych treningowych — model musi zobaczyć wystarczająco dużo naturalnej zmienności procesu, żeby nie mylić akceptowalnego odchylenia z rzeczywistą wadą. Dlatego zbiór danych do pilota obejmuje celowo przykłady z różnych partii, jeśli są dostępne.
Krawędzie i geometria bywają też trudniejsze do jednoznacznego obrazowania niż płaska powierzchnia — dlatego kwalifikacja oświetlenia i optyki jest tu często pierwszym krokiem, zanim w ogóle zacznie się trening modelu.